ماهیت طلاق توافقی

طلاق توافقی به‌طور کلی به این معناست که زن و شوهر با رضایت و توافق مشترک تصمیم به جدایی می‌گیرند و برای آن به دادگاه خانواده مراجعه می‌کنند.

در نظام حقوقی ایران، طلاق توافقی زیرمجموعه‌ای از «طلاق به درخواست زوجین» است و تفاوتش با طلاق‌های دیگر این است که در آن، زوجین بر همه مسائل مرتبط با طلاق توافق می‌کنند، از جمله:

• مهریه (پرداخت یا بخشش آن)

• نفقه و اجرت‌المثل

• حضانت و ملاقات فرزندان

• جهیزیه

ویژگی‌های اصلی طلاق توافقی:

1. توافق در اصل طلاق: هر دو طرف باید خواهان طلاق باشند.

2. توافق در آثار مالی و غیرمالی: تصمیم‌گیری پیش از ثبت دادخواست درباره‌ی مواردی مثل مهریه، حضانت فرزند، نفقه، جهیزیه و…

3. مراجعه به دادگاه خانواده: زوجین پس از تنظیم توافق‌نامه، دادخواست مشترک را به دادگاه خانواده تقدیم می‌کنند.

4. مشاوره اجباری: طبق قانون حمایت خانواده، ارجاع به مراکز مشاوره خانواده پیش از صدور گواهی عدم امکان سازش الزامی است.

5. گواهی عدم امکان سازش: پس از تأیید دادگاه، گواهی صادر می‌شود و زوجین با آن به دفترخانه رسمی طلاق مراجعه و طلاق را ثبت می‌کنند.

پس ماهیت طلاق توافقی در حقوق ایران «یک طلاق قضایی ولی مبتنی بر رضایت و توافق دو طرف» است که روند آن سریع‌تر و کم‌تنش‌تر از طلاق‌های دیگر است، چون اختلافات مالی و غیرمالی از پیش حل شده‌اند.